50. rocznica śmierci Czesława Andrzejkowicza

Dziś mija 50. rocznica śmierci Czesława Andrzejkowicza, włocławskiego dziennikarza i działacza społecznego.

Urodził się 22 listopada 1905 r. w Archangielsku. Jako nastolatek, dzięki przyjaźni jego rodziny z Antoniną Wilkońską, siostrą Ignacego Paderewskiego, Czesław miał okazję spędzić sześć lat w Szwajcarii, w gościnie u Paderewskich, gdzie kontynuował naukę w College Communal de Morges.

W 1925 r. Andrzejkowicz powrócił do ojczyzny. Początkowo osiadł w stolicy. W 1935 r. uzyskał tytuł magistra filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Tego samego roku rozpoczął pracę dziennikarską w „Kurierze Warszawskim”. W czasie wojny walczył jako oficer rezerwy w szeregach 13. pułku piechoty. Został ciężko ranny w bitwie pod Jagodnem, co było przyczyną trwałego niedowładu prawej ręki.

Z Włocławkiem, Czesław Andrzejkowicz, związał się od 1945 roku. Początkowo znalazł tu zatrudnienie jako referent Wydziału Kultury i Sztuki przy Zarządzie Miejskim oraz nawiązał współpracę z pismem „Wiadomości Włocławskie”. Szybko jednak zrezygnował z posady urzędnika i w pełni poświęcił się dziennikarstwu. Od 1946 r. był korespondentem „Trybuny Pomorskiej”, a rok później rozpoczął pracę we włocławskim oddziale „Gazety Kujawskiej”, mutacji „Gazety Zachodniej”, a od 1948 r. „Gazety Pomorskiej” i był jej kierownikiem do kwietnia 1970 r. Wówczas to został mianowany redaktorem naczelnym „Życia Włocławka”.

Czesław Andrzejkowicz był postacią powszechnie znaną we Włocławku. Prężnie działał w obszarze kultury, był zaangażowanym członkiem Polskiej Partii Robotniczej, realizował się też jako aktywista społeczny. Dał się poznać jako animator ruchu teatralnego we Włocławku, a także doprowadził do budowy pierwszego w regionie przekaźnika telewizyjnego w Dobrzyniu nad Wisłą. W latach 1956-1965 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Miłośników Kultury. Był też autorem hymnów dwóch włocławskich szkół – Liceum Ekonomicznego oraz Liceum im. Mikołaja Kopernika. Ponadto współpracował z rozgłośniami radiowymi w Bydgoszczy i Warszawie.

Andrzejkowicz poświęcił historii Włocławka książkę, pt. „Jak rodziło się jutro. Kartki z dziejów Włocławka” oraz wspólnie z Januszem Zygmuntowiczem napisał książkę „Włocławek w perspektywie minionych 15 lat”. Sam pisał również książki dla młodzieży, powieści dla dorosłych, nowele i artykuły kulturalne, posługując się pseudonimem Andrzej Gryf.

Jego zasługi zostały uhonorowane licznymi odznaczeniami państwowymi oraz lokalnymi m. in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari czy odznaką „Za zasługi dla rozwoju Włocławka”.

Zmarł 9 kwietnia 1972 r. i spoczął na miejscowym cmentarzu komunalnym.