Z kart historii Włocławka


610 lat temu, 13 maja 1411 r. dominikanin, biskup sufragan Jan z Gdańska dokonał konsekracji, ukończonego korpusu nawowego nowej katedry. Pierwsza, dwunastowieczna katedra włocławska była budynkiem drewnianym. Prawdopodobnie już w XIII w. została zastąpiona budynkiem murowanym. Znajdowała się na południowy wschód od zamku, w pobliżu ulic Gdańskiej, Bednarskiej i Zamczej. W 1329 r. została spalona przez Krzyżaków.

Kronikarz Jan Długosz odnotował w swoich Rocznikach początek budowy obecnie istniejącego kościoła katedralnego we Włocławku, zainicjowanego przez biskupa Macieja Pałukę z Gołańczy, który miał położyć kamień węgielny 25 marca 1340 roku. Budowę rozpoczęto w nowym miejscu poza miastem, w pobliżu skarpy wiślanej. Po śmierci biskupa Macieja Pałuki budowę po 1364 roku kontynuował jego bratanek biskup Zbylut z Gołańczy. W XV i XVI wieku trwały prace nad rozbudową katedry, powstawały wieże i kaplice wokół głównego korpusu katedry.

Prace zakończono w 1902 roku. W 1907 r. włocławską katedrę ustanowiono bazyliką mniejszą.