Dziś mija 135. rocznica urodzin Jana Nagórskiego, włocławianina, pierwszego na świecie lotnika polarnego.
Urodził się w 1888 roku we Włocławku jako jedno z pięciorga dzieci Józefata Nagórskiego i Anieli z d. Muszyńskiej. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził w rodzinnym mieście, gdzie uczył się, a następnie pracował jako kancelista sądowy.
W 1906 roku rozpoczął naukę w Odeskiej Szkole Piechoty. Od 1911 roku uczęszczał do Szkoły Inżynierów Morskich w Petersburgu, jednocześnie podejmując naukę w Szkole Żeglugi Powietrznej w Gatczynie. W 1913 r. ukończył szkołę lotniczą i zdał egzamin na tytuł lotnika wojskowego, co otworzyło mu drzwi do kariery pilota.
W 1914 roku Nagórski brał udział w zwiadowczych lotach polarnych, powziętych w celu odnalezienia zaginionej ekspedycji w Arktyce. Lecąc hydroplanem typu Farman-Norris w dniach 8-31 sierpnia 1914 roku dokonał pierwszych na świecie lotów wzdłuż brzegów Nowej Ziemi, zdobywając przylądek Lidke. Osiągając 76. stopień szerokości geograficznej północnej, udowodnił, że istnieje możliwość zdobycia bieguna północnego samolotem. Do historii przeszły również jego akrobacje powietrzne na wodnopłatowcu, będące w tamtych czasach czymś niespotykanym.
W czasie I wojny światowej, Nagórski służył w rosyjskim lotnictwie morskim. W listopadzie 1917 roku w czasie bitwy powietrznej jego samolot został zestrzelony przez niemiecki szturmowiec. Błędnie uznany za tragicznie zmarłego został ocalony przez rosyjską łódź podwodną, która wyciągnęła go z głębi morza.
Po rewolucji październikowej w 1917 roku, Nagórski został przeniesiony do działu naukowego lotnictwa morskiego. W 1919 roku powrócił do Polski, jednak nie podjął tu służby lotniczej. Pracował jako inżynier w wielu firmach i instytucjach w Gdańsku, Toruniu i Warszawie. W latach 50. aktywnie popularyzował historię lotnictwa. W 1952 roku jedna ze stacji naukowych w Arktyce zyskała na jego cześć nazwę „Nagurskaja”.
Przekonany przez Czesława Centkiewicza, znanego polskiego reportażystę, wydał dwie publikacje: „Pierwszy nad Arktyką” i „Nad płonącym Bałtykiem”. Opisał w nich swoje życie, obfitujące w wiele ekstremalnych sytuacji, których doświadczył. W jednej ze swoich książek wspominał rodzinny Włocławek, określając go mianem najpiękniejszego miasta, jakie widział.
Jan Nagórski zmarł w Warszawie w 1976 roku, został pochowany na Cmentarzu Północnym w Warszawie.
